TEBER Park Peyzaj\'ın geniş bitki koleksiyonundan geniş yapraklılar, iğne yapraklılar, çalılar, sarılıcı-tırmanıcılar ve süs bitkilerini keşfedin.
Anavatanı Avustralya olan ve 30 metre boylanabilen çalı ve ağaç formunda bulunan bitki türüdür. Yapraklar genellikle küçük yaprakçıkların bir sap etrafında birleşiminden oluşur. Bazı türlerde ise yaprakçıklar bastırılmış ve yaprak sapları dikey olarak yassılaşmıştır. Çiçekler yoğun küresel veya kümler halinde dizilir ve birçok çeşitte sarı veya krem, bazılarında mor, beyaz veya kırmızı renktedirler. Dekoratif bir park bitkisi olan akasya Türkiye’nin hemen hemen bütün kıyı şehirlerinde yetişebilir.
Akçağaç olarak bilinen ve çoğu anavatanı Çin olan yaklaşık 200 türü olan çalı ve ağaç formunda bulunan bitki türüdür. Türkiye’de de birkaç akçaağaç türü ormanlık bölgelerde gruplar halinde kendiliğinden yetişmektedir. Bütün akçaağaçların tohumları ‘pervane’şeklinde her biri bir tohum içeren iki parçadan oluşur. Akçaağaçlar yılda bir kez yaprak dökerler. Kırmızı, yeşil ya da sarı renktedir. Küçük çiçekler açarlar. Bazı türleri gaza, toza ve rüzgara karşı dayanıklıdır.
Anavatanı Asya’nın tropik bölgeleridir. 15 m’ye kadar boylanabilirler. Haziran ve Temmuz aylarında açan çiçekleri hafif kokuludur ve taç yapraklarından çok daha uzundur. Güneşli ve yarı gölge ortamları severler. Çiçekleriyle ve yapraklarıyla etkili dekoratif bir ağaçtır. Hızlı büyürler. Park ve bahçelerde soliter olarak kullanılabilirler.
Boyu 25 metreyi aşan koyu renkli, üzerinde palamutlar bulunan, seyrek dallı yavaş büyüyen bir ağaçtır. Sulak alanlar ve nemli ormanlarda yayılış gösterirler. Humuslu toprakları severler. -15 °C’ye kadar dayanıklıdırlar. Uzunluğu 4-9 cm, genişliği 3-7 cm arasında değişen yaprakları vardır. Sonbaharda, 2-3 cm uzunluğunda, geniş, kahverengi veya koyu yeşil renkli kozalaklar oluştururlar. Köklerinde bulunan, havanın serbest azotunu bağlayan yumrular nedeniyle toprakları azotça zenginleştirirler.
Boyu 25 metreyi aşan, koyu renkli, seyrek dallı ve yavaş büyüyen bir ağaçtır. Sulak alanlar ve nemli ormanlarda yayılış gösterirler. Humuslu toprakları severler. -20 °C’ye kadar dayanıklıdırlar. Uzunluğu 4-9 cm, genişliği 3-7 cm arasında değişen ters yumurta biçimli ve testere dişli yaprakları vardır. Sonbaharda, 2-3 cm uzunluğunda, geniş, kahverengi, veya koyu yeşil renkli kozalaklar oluştururlar. Köklerinde bulunan, havanın serbest azotunu bağlayan yumrular nedeniyle toprakları azotça zenginleştirirler.
Trakya, Ege, Marmara Bölgesi, Kuzey Anadolu ve Doğu Anadolu Bölgesi’nde yayılış gösterirler. 20-25 m boy yapan, yuvarlak-geniş bir tepe oluşturan ağaçlardır. Önce piramidal, sonra dağınık yuvarlak tepeli, kışın yapraklarını döken ağaçlardır. Kabuk gri renkli, ince ve düzdür, çatlamaz. Sürgünlere almaşlı dizilmiş uzunca yumurta biçimindeki yapraklar 7-10 cm büyüklüğünde ve sivri uçludur. Ilıman iklimlerde, bol güneşli-gölge yerlerde, kuru-nemli ya da ıslak kireçli, ağır balçık ve kil topraklarında yetişirler. Güneşi severler. Budama ile şekil verilebilir.
Anavatanı Kuzey Amerika’nın ılıman iklimli bölgeleridir. 20 metreye kadar boy yapan yaprak döken ağaçlardır. Yapraklar oval-kalp biçimli sivri uçludur. Alt yüzü damarlar boyunca tüylü, üst yüzü tüysüz ve açık yeşil renklidir. 25-30 cm uzunluğunda bir sapa sahiptir. Nemli ortamları severler. Bakım isteği çok azdır. Kahverengi gri gövde ileri yaşlarda çatlaklıdır. Çiçekler beyaz renkli olup Haziran ve Temmuz aylarında açarlar. Büyük yaprak boyutu nedeniyle gölge ağacı olarak kullanılabilirler.
Kuzey yarım kürenin ılıman iklime sahip bölgelerine yayılmış bir bitkidir. 15-20 m boy yapabilirler. Yaprakları 3-10 cm, basit ve kenarları tırtıklıdır. Kabuk genellikle ince, düz gri renktedir ve uzun yıllar çatlamaksızın kalır. Bazı türleri süs ağacı olarak yetiştirilmekte ve susuzluğa karşı dayanıklılığı için tercih edilmektedir. Tam güneş ağacıdır. Park ve bahçelerde grup halinde ya da alle ağacı olarak kullanılırlar.
10 metreye kadar boylanabilen, tek gövdeli, yaprak döken, çalı görünümünde bir ağaççıktır. Yapraklar karşılıklı, basit, dairemsi, 7-12 cm kadardır. Dip kısmı kalp şeklinde, ucu yuvarlak, kenarları tamdır. Gençken kırmızımsı-mor, daha sonra mavi-yeşile döner. Yaprak yüzeyi dalgalıdır ve dökülmeden önce sarı renk alır. Çiçekler 1,5-2 cm uzunluğunda, kırmızı-mor renkli olup 3-6 tanesi bir arada bulunur.
Özellikle Çin, Kore ve Japonya’da 8 metreye kadar boylanabilen bitkilerdir. Yaprak döken ve dökmeyen türleri bulunmaktadır. 3 cm çapına ulaşabilen koyu kahverengi kabuğa sahip gövdesi vardır. Sürgünleri kırmızı kahverengi, yoğun minik kabuklarla kaplıdır. Yaprak döken türlerin çiçekleri Haziran ayında, tekli veya çiftler halinde dal koltuğunda bulunur; güzel kokulu, 4 loplu, sarımsı-beyazımsıdır. Meyvesi oval veya yuvarlak, sert çekirdeklidir. Kuraklığa dayanıklılığı sebebiyle erozyonla mücadelede kullanılabilmektedir.
Genellikle 35 m’ye kadar büyüyen orman ağaçlarıdır. Görünümü bulunduğu yaşam ortamına bağlı olarak değişir; ormanda yetiştiğinde dikine dallı ve dar tepeli olurken, tek başına yetiştiğinde iri ve uzun dallar gelişir. Sürgünleri tüylüdür. Önceleri yavaş, sonra normal hızda büyür. Kışın yapraklarını döker. Kabuk rengi gri ve düzgündür. Çiçekleri beyaz ve sarı renklidir. Budamaya yatkındır. Aşırı yağışa ve sert kışlara dayanıklıdır. Bahar donlarından hoşlanmazlar.
Anavatanı Amerika, Avrupa ve Kafkasya’dır. Boyu 10-30 m arasında değişebilen dolgun ve düzgün gövdeli yuvarlak tepeli ağaçlardır. Genellikle sulak ya da derin toprağa sahip yerlerde bulunurlar. Yaprak döken veya bazen herdemyeşil ağaç veya çalı formunda olabilirler. Çiçekler Nisan-Mayıs aylarında açar ve beyaz renklidir. Türlere göre çiçekler yapraklanmadan önce açar. Yarı gölge ortamları sever. Parklarda kullanım için uygundur.
Doğal yayılış alanı Çin ve Hindistan’dır. Kışın yapraklarını döken, 2-3 m boyunda yuvarlak tepeli bitkilerdir. Kenarları kaba dişli, üç loplu yapraklar 5-10 cm boyundadır. Tomurcuk ve yapraklar sürgünlere çok sıralı sarmal olarak dizilmiştir. Haziran’dan Eylül ayına kadar pembe, beyaz, kırmızı, eflatun renkli açan çiçekleri vardır. Gösterişli çiçekleri ile göze çarpar. Güneşli ve yarı gölge yerleri sever. Peyzajda soliter olarak kullanılabilirler.
Avustralya dışında dünyanın bütün ılıman ve tropik bölgelerinde kendiliğinden yetişen çalı, ağaççık ve ağaç boyutlarında türleri vardır. Ilex cinsini oluşturan türlerin çoğu herdemyeşil bitkilerdir; ancak içlerinden birkaçı sonbaharda yapraklarını döker. Sonbaharda açan krem renkli çiçeklerden sonra kışın kırmızı meyveleri oluşur. Yuvarlak, çekirdekli ve sulu meyveler bazı türlerde kırmızı, bazılarında siyahtır. Güneşli ve yarı gölge yerleri sever.
Anavatanı Japonya ve Çin’dir. 50 kadar türü olan ağaç ve çalı formundaki bitkilerdir. Yapraklarının uzunluğu 2-8 cm arasında değişir. Temmuz-Ağustos aylarında uzun süre çiçeklidir. Çiçekler çok gösterişli terminal durumlu başaklar halinde bulunur. Pembe, lila, beyaz, kırmızı tonlarda çiçekleri vardır. Sütlü kahve-pembemsi renkli düzgün ve parlak gövdesiyle çiçeksiz mevsimde de göz alır. Yavaş büyürler. Sonbaharda kırmızı renk alırlar. Güneşli ortamları severler. Peyzaj alanlarında soliter ağaç ve çalı formlarda kullanılırlar.
Anavatanı Avrupa, Kuzey Afrika, Asya, Avustralya, Çin ve Japonya’dır. Yaprak döken, herdemyeşil çalı veya küçük ağaçlardır. Yaprakları karşılıklı, basit, kısa saplı; kenarları tamdır. Çiçekleri beyaz renklidir, hoş kokuludur. Ağustos’tan Eylül ayına kadar çiçekli kalırlar. Meyveleri üzümsü meyve durumunda, morumsu-siyah, yeşilimtırak veya beyaz renkli olabilirler. Ilıman iklimleri sever. Güneş ve yarı gölge yerleri sever. Çit olarak kullanılır. Makasla şekil verilebilirler.
40 m’ye kadar boylanan, yaprak döken, Türkiye’de doğal yayılış gösteren kalın dallı ve geniş tepeli ağaçlardır. Yaprakları ilk başta çınara benzerdir. Kabuk gençken çatlaksız, yaşlıyken çatlaklıdır. Yaşlandıkça kabuğu koyulaşır ve derin çatlaklı bir görünüm alır. Ele benzer toplu yapraklar sürgünlere sarmal dizilmiştir. Sonbaharda yapraklarının koyu kırmızı renk alması, kışın mantarlı kabuğu ve sarkık meyveleriyle dikkat çekici görüntüsü vardır. Çiçekler küre şeklinde olup üzerleri küçük dikenli kozalağa dönüşür ve grimsi-yeşil renk alır. Meyve, uzun bir sapın ucunda aşağıya doğru sarkık olarak durur.
Anavatanı Amerika ve Çin’dir. 2 türü bulunur. 40 m’ye kadar boylanabilen, yaprak büyüklüğü 6-22 cm olan, kışın yapraklarını döken ağaçlardır. Sonbaharda yaprakları sarı renklidir. Mayıs-Temmuz aylarında çiçek açar. Çiçekler lale şeklinde, 4-5 cm uzunluğunda olup sürgün uçlarında tek tek yer alır. Soliter ve gruplar halinde kullanıma uygundur.
Yaprak döken ve herdemyeşil türleri bulunmaktadır. 30-40 m boylanabilirler. Yapraklar basit, derimsidir; kenarları düz veya parçalı olabilir. Yaprak döken türlerde önce çiçekler, ardından yapraklar açar. Beyaz, pembe, kırmızı, mor ya da sarı renkli çiçekleri güzel ve kokuludur. Soliter olarak kullanılırlar.
Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika’nın kuzey yarımküredeki ılıman bölgelerine özgü, kışın yaprak döken çalı ve ağaç formunda yaklaşık 35 türü bulunur. 12 m’ye kadar boylanan bitkilerdir. İlkbaharda yapraklanmadan önce açan çiçekler çok hoş bir görüntü oluşturur. Sonbaharda yapraklar kırmızı renge bürünür. Çiçeklenmeden sonra canlı renklerde meyveler verir. Derin, nemli, geçirgen ve verimli toprakları severler. Meyvesiz türler bahçe veya yol kenarlarında, meyveli türler ise bahçede değerlendirilmelidir. Park ve bahçelerde süs bitkisi olarak kullanılır.
Anavatanı Suriye ve Türkiye’dir. 15 m’ye kadar boy yapabilir. Herdemyeşil, mızraksı, çok kısa saplı, deri gibi sert yaprakları vardır. Yaprağın üst yüzü koyu gri-yeşil ve tüysüz, alt yüzü ise mavimsi gümüşi renkte ve sık, ipeksi beyaz tüylerle kaplıdır. Çiçekler tek tek yaprak koltuklarında veya salkım şeklindeki kurullarda bulunur; beyaz renkli ve güzel kokuludur. Gövde çok dallı, gri renkli ve pürtüklü kabukludur. Kuraklığa dayanıklıdır. Güneşli ortamları sever. Gövdesi, kullanıldığı mekâna tarihi bir doku katar. Soliter kullanıma uygundur.
Asya, Avrupa, Kuzey Amerika’da doğal olarak bulunurlar. 25-30 m boylarında bir ağaçtır. Yapraklar 3-5 lopludur. Soğuğa dayanıklı, uzun ömürlü bitkilerdir. Işık bitkisidir. Kök çok güçlüdür. Budamaya oldukça dayanıklı bir bitkidir. Yaprakları tozdan ve gazlardan fazla etkilenmediklerinden büyük endüstri şehirlerinin caddelerinde, park ve bahçelerde sıkça görülmektedir.
Mart, Nisan aylarında çiçek durumları meydana getiren, daha çok rutubetli bölgelerde, su kenarlarında yetişen, 10-20 m yüksekliğinde, rüzgarlarla tozlaşan, iki evcikli bir ağaçtır. Yapraklarının üst yüzü yeşil, alt yüzü kül rengidir; üçgen, oval, eliptik veya yürek şeklinde olabilir. Yaprak sapı, yaprak ayasına dikey olarak yassılaşmıştır; erkek çiçek durumları sarkıktır.
Yaklaşık 430 türü dünyanın kuzey ılıman bölgelerinde yayılmış durumdadır. Cinsinin pek çok üyesi yaygın olarak meyve ve süs amaçlı yetiştirilmektedir. Yaprak döken çalı, ağaç ve ağaççık şeklinde türleri vardır. Yaprakları basit, hançer şeklindedir ve yaprak sapı üzerinde nektarı vardır. Çiçekler erken ilkbaharda kırmızı, beyaz, pembe renklerde açar. Genellikle çiçekleri, bazen de kabuk ve yaprakları için peyzaj çalışmalarında kullanılırlar.
Yaprak döken türleri bulunmaktadır. 10 m’ye kadar boylanırlar. Yapraklar basit, derimsidir; kenarları düz veya parçalı olabilir. Yaprak döken türlerde önce çiçekler, ardından yapraklar açar. Yaprak dökmeyen türlerde ise çiçekler Mayıs-Ağustos ayları arasında açar. Beyaz, pembe, kırmızı, mor ya da sarı renkli çiçekleri güzel ve kokuludur. Soliter veya grup olarak kullanılırlar.
Batı Avrupa’dan Doğu Asya’ya kadar çok geniş bir yayılış alanı vardır. 15-20 m boy yapabilen yaprak döken türlerdir. Dik dallanma yapar. Yapraklar 2-12 cm uzunluğunda, bazı türlerde basit, bazı türlerde daha geniş ve ovaldir. Gövdeleri çatlamaz ve düzdür. Nisan ayında açan beyaz çiçekleri vardır. Bazı türlerde çiçek pembe renklidir. Ilıman iklimleri severler. İlkbahardaki yeşil yaprakları, sonbaharda dökülmeden kırmızımsı turuncu rengi alır.
Anavatanı Batı Akdeniz ve Türkiye’dir. 30 m’ye kadar boy yapabilen herdemyeşil ve yaprak döken türleri vardır. Önceleri hızlı sonra yavaş büyür. Değişik formlarda olan yapraklar, dar eliptik-yumurta-mızrak şeklindedir. Ucu sivrice, tabanı kama şeklinde veya yuvarlaktır. Deri gibi sert, tam kenarlı ya da ender olarak keskin, sivri dişlidir. Güneşli ve yarı gölge alanları severler. Ilıman iklimlerde iyi gelişirler.
Yaprak döken, Kuzey Amerika kökenli bir bitkidir. Genellikle dikenli dalları, birçok yaprakçıktan oluşan uzun yapraklarla donanmıştır. Beyaz veya pembe çiçekli türleri vardır. Yayılıcı ve istilacı bir kök sistemine sahiptir. Soğuğa, kuraklığa, hava kirliliğine ve denize dayanıklıdır. Aşırı kıraç olmadıkça her türlü toprakta yetişir. Çok hızlı büyür. Budamaya elverişlidir. Peyzajda yol boyu ağaçlandırmada yoğun olarak kullanılmaktadır.
Çoğunluğu kışın yaprak döken, 15 m’ye kadar boylanan, ender olarak da herdemyeşil kalan odunsu bitkilerdir. Tek bir pul ile örtülmüş olan tomurcuklar çoğunlukla sürgüne yatmıştır. Yaşlı gövdelerin kabukları uzunlamasına çatlaklı ve boz renklidir. Sürgünler sarımtırak yeşil, cilalanmış gibi parlaktır. Küçük, sivri uçlu, yeşilimtırak kırmızı ve çıplak pullu tomurcukları sürgünlere sarmal dizilir. Güneşli yerleri sever. Kirli hava şartlarına ve rüzgara dayanıklıdır. Hızlı büyürler.
20-25 m boy yapabilen çalı ve küçük ağaç formunda yaklaşık 45 türü vardır. 15-25 cm uzunluğundaki tek bileşik yapraklar, 4-5 cm uzunluğunda 7-17 adet yeşil renkli eliptik yaprakçıklar içerir. Gri renkli gövde yaşlandıkça derin çatlaklar oluştururlar. 1-1,5 cm boyundaki pembe-beyaz veya sarı-beyaz çiçekler salkım şeklindedir. Park ve bahçelerde alle ağacı olarak ve yol kenarlarında da kullanılabilirler. Soğuk iklime dayanıksızdır. Güneşli ve yarı gölge yerlerde iyi gelişirler.
Boyları 20-30 m’ye kadar ulaşabilir. Büyüklüğü 5-10 cm arasında değişen yaprakları genellikle kalp şeklinde ve çarpık, kenarları dişli ve uzun saplıdır. Sarkık çiçek demetleri sarımsı bir renge ve karakteristik bir kokuya sahiptir. Haziran-Temmuz aylarında çiçek açarlar. Şehir koşullarına oldukça dayanıklıdır. Ilıman ve soğuk iklimlere dayanan türleri vardır. Güneşli ve yarı gölge alanlarda iyi gelişir.
Dünya üzerinde ılıman iklim bölgelerinde Kuzey Amerika, Avrupa ve Asya’da yayılış gösterirler. 7 m kadar boy yapabilir. Yaprağının üst yüzü pürüzlüdür. Sonbaharda yapraklar sarı renge bürünür. Gövde kabuğu grimsi kahverengi ve hafif çatlaklıdır. Soğuk, sıcak, ılıman bütün bölgelerde yetişirler. Yarı gölge alanlarda gelişir. Dış darbelere dayanıklıdır. Parklarda ve geniş alanlarda soliter olarak kullanıma uygundur.
Kuzey yarımkürenin serin bölgelerinde 50 m’ye kadar boylanabilen, piramit formlu, çok sık dallanma yapan herdemyeşil bir ağaçtır. Alt dalları hafifçe aşağıya doğru sarkar. İğne benzeri koyu yeşil renkli yapraklar sarmal dizilmiştir. Alt yüzeylerinde belirgin iki stoma çizgisi bulunur. Ilıman iklimleri severler ve kireçli topraklardan hoşlanmazlar. Yağmurlu ve serin yaz ayları boyunca yüksek nispi nemde iyi gelişirler. Işık istekleri azdır ve gölgeye dayanıklıdırlar. Türkiye’de endemik olarak yetişen türleri vardır. Park, bahçe ve yol ağacı olarak yetiştirilirler.
Anavatanı Güney Amerika’nın yüksek kesimleri olan bu türler 30 metreye kadar boy yaparlar. Uzun ömürlü çok yıllık bitkilerdir. Çok sert ve pulsu yaprakları vardır. Yaprakları uzun ve geniş, uçları sarı renge döner. Yavaş büyürler. Humusca zengin toprakları severler. Dona ve kışa hassastır. Sıcak havayı severler.
20-30 m uzunluğunda, sivri uçlu yaprakları vardır. Kırmızımsı kahverengi kozalakları açıldığında ördek gagası şeklini alır. Gövde rengi kırmızı kahverengi ya da tarçın rengindedir. Yaz kış yeşil kalır. Kuraklığı sevmeyen, soğuklara dayanıklı, nemli ortamlarda iyi gelişebilen ağaçlardır. Besin maddelerince zengin toprakları severler.
30-40 m boy yapabilen herdemyeşil ağaçlardır. -25°C soğuğa kadar dayanabilirler. İğne yaprakları mavi-yeşil, gümüşi-gri veya nadiren açık ya da koyu yeşil renklidir. Yaprakları 8-60 mm sürgünde sarmal diziliş gösterir. Kozalakların boyu 5-8 cm uzunluğundadır. Aşırı güneşi sevmezler. Ancak ılıman bölgelerde tam güneş alan yerlere dikilirse iyi gelişme gösterirler. Türleri arasında nem istekleri bakımından farklılıklar vardır. Yarı gölge yerleri severler. Kumlu, killi ve kireçli topraklarda yetişebilirler. Aşılama ve tohumla üretilirler.
Anavatanı Doğu Asya, Doğu ve Batı Amerika’dır. 30-40 m boy yapabilirler. Yavaş büyürler. Yaprakları yeşil, sarı-yeşil, mavi-yeşil, gri-mavi-yeşil, gri-mavi, gri-yeşil ve gümüşi renkte olabilen dekoratif bitkilerdir. Bu sebeple tek tek veya gruplar halinde kullanılabilirler. Bodur olanları kaya bahçelerinde kullanılabilir.
Anavatanı Japonya ve Çin olan, ağaç ve çalı türleri olan bir bitkidir. 50 m boy ve 300 cm çap yapabilen, herdemyeşil ve bir evcikli ağaçlardır. Konik taçlı, düzgün ve ince gövdeli yapıdadır. Kabuk kırmızımsı kahverengi ile koyu gri renkte, lifsi yapıda ve uzunlamasına soyulur. Helezonik dallar yana doğru uzanmış veya çok az sarkıktır. Küçük dallar genellikle aşağıya doğru sarkıktır ve ilk yılda yeşil renklidir. Sürgünler yeşil ve tüysüzdür. Tomurcukları küçük ve pulsuzdur.
Bu aile 15 cins ve 140 türü ihtiva eder. Güney ve Kuzey yarımkürenin ormanlarında geniş yayılış gösterirler. 20 m’ye kadar boylanabilir ve hızlı büyürler. Mat koyu yeşil renkli pul yapraklar sürgünlere karşılıklı olarak dizilmiştir. Budamaya dayanıklıdır. Hava kirliliğine dayanıklıdır. Piramit formda büyürler. En çok kullanılan çit bitkisidir. Park ve bahçelerde rüzgar perdesi olarak kullanılmaktadır.
Kuzey Amerika, Güney Amerika, Uzak Doğu ve Akdeniz’de geniş bir yayılış gösteren, 30-35 m boylanabilen herdemyeşil bitkilerdir. Pul şeklindeki yaprakları ile diğer iğne yapraklılardan farklıdır. Dik, dar ve sütun şeklinde büyüyen türleri vardır. Koyu yeşil yaprakları ve kahverengi dikenli kozalakları vardır. Yaprakları ezildiğinde etkileyici bir koku verir. Güneşli ortamlarda iyi gelişirler. Girişlerde köşe ve dikey kenarları yumuşatmak için kullanılabilirler. Rüzgar perdesi ve çit bitkisi olarak tercih edilirler.
Anavatanı Çin ve Japonya’dır. 30 m’ye kadar boy yapabilirler. Çatlaklı kabuğu açık gridir. Sonbaharda altın sarısı yapraklarıyla dekoratif bir görünüm sergileyen, dona ve hava kirliliğine karşı dayanıklı olan bir süs ağacıdır. Mabet ağaçları 20-30 yaşına gelmeden çiçek vermezler. Peyzajda yaygın olarak soliter kullanılabilirler.
Kuzey Amerika’dan başlayıp, Orta Amerika, Avrupa, Kuzey ve Doğu Afrika, Asya ve Himalayalar’a kadar geniş bir alana uzanan, iğne yapraklı çalı ve ağaç türleridir. Yaprak renkleri varyetelere göre değişiklik gösterir. Çiçekler yaprakların koltuklarında ya da terminal olarak sürgünlerin uçlarında bulunurlar. Bütün türleri açık güneşli alanları ve hafif toprakları severler. Yavaş büyüme gösterirler. Gaza, toza ve donlara dayanıklı bitkilerdir. Bitkisel toprak bulunan her ortama uygundur. Işık ve yarı gölge bitkisidir. Yol kenarlarında kullanım için uygundur.
Kuzey yarımkürenin ılıman bölgelerinde yetişen melez (melezçam da denir) cins üyeleri, boyları 30 m’yi bulabilen, iğne yapraklı, sarkık dallı ağaçlardır. Kış aylarında yaprak döker.
Kuzey yarımkürenin soğuk ve ılıman yörelerinde yayılış gösterir. 40 kadar türü vardır. 20-30 m boy yaparlar. Herdemyeşil ve piramidal tepelidirler. İğne yaprakları kısa, sivri uçlu ve kesitli dört köşedir. Olgunlaşmış kozalağının pulları dağılmaz. Yayvan kök yaparlar. Bu nedenle şiddetli rüzgar ve fırtınadan etkilenirler. Soğuk iklime dayanıklıdır. Güneş ve yarı gölge alanlarda iyi gelişirler.
20-25 m’ye kadar boylanan herdemyeşil bitkilerdir. Bodur, yarı bodur ve boylu türleri vardır. Yaprakları türlere göre renkli olabilir. İki tür yaprak vardır. Pul yaprak sürgün üzerinde teker teker ve sarmal dizilmiştir; oluşumlarından iki hafta sonra dökülürler. Koltuklarında, kısa sürgünler üzerinde 2, 3, 5 (nadiren 8) adet iğne yaprakları vardır. Kabuk ileri yaşlarda kalınlaşır ve derin çatlaklıdır. -40°C’ye dayanan türleri vardır. Soliter olarak kullanılabilirler.
Herdemyeşil ve dev yapılı ağaçlardır. Oldukça kalın kabukları vardır. Genç sürgünleri önce yeşil, sonra kırmızı kahverengidir. İki tip yaprağı vardır: pul yaprak (sürgünün dip ve uç kısmı ile kozalak sapında yer alan yapraklar) ve iğne yaprak (sürgün üzerindeki balık kılçığı şeklindeki ana yapraklar). Kozalaklar bir yılda olgunlaşır ve 15-20 puldan oluşur; kozalak pulları yan kenarlarıyla kapanmıştır ve her pulun altında 3-7 tohum bulunur.
Yavaş büyüyen, uzun ömürlü, 40 m’ye kadar boylanabilen çalı ve ağaçlardır. 0,5 cm çapındaki meyveler kuşlar tarafından yenir. İğne yapraklar 1-2,5 cm uzunluğunda, koyu yeşildir. Kırmızı kahverengi olan kabuk gelişigüzel çatlar ve dökülür. Kırmızı çileksi meyveleri vardır. Donlara karşı duyarlı olup kütük sürgünü verme yeteneğindedir. Makaslanarak istenilen şekil verilebildiğinden parkçılık için aranan bir türdür. Ilıman iklimleri sevse de soğuk iklimlere de dayanıklıdır. Gölge ve yarı gölge bitkisidir.
Doğu Asya ve Kuzey Amerika’nın batı bölgelerinde yetişen, 5-6 metre boy yapabilen bitkilerdir. Genellikle piramitsi bir görünüm sergileyen mazı ağaçlarının ince, pulsu bir dış kabuğu ve lifli bir iç kabuğu vardır. Dalları ya yatay bir konumdadır ya da yukarı doğru yönelmiştir. Sürgünlere karşılıklı olarak dizilen pulsu yapraklarının henüz olgunlaşmamış olanları iğnemsi biçimlidir. Ayrı dalların uçlarında oluşan yuvarlak biçimli erkek çiçek kümelerinin kırmızımsı ya da sarımsı rengine karşılık, oldukça küçük yapıdaki dişi çiçek kümeleri leylağımsı yeşil renkleriyle ayırt edilirler.
Anavatanı Çin olan bu bitki, 1,5 m’ye kadar boylanabilen bir çalıdır. Sıcak, ılıman ve güneşli yerleri sever. Yaz boyunca sonbahara kadar güzel kokulu, pembe ve beyaz renkli, küçük çanları andıran çiçekler açar. Budanarak çok iyi şekil verilebilirler. Sıcak iklimlerde herdemyeşil iken, soğuk iklimlerde yapraklarını dökerler. Yapraklar birbirine ters veya üçlü helezonik yapıda, oval, üst yüzü parlak koyu yeşil, alt yüzü yeşildir; yaprakların kenarları tırtıklıdır. Yaprakların her iki yüzü de tüysüzdür ve sonbaharda renkleri kahverengi veya kırmızımsıdır. Bahçelerde, duvar diplerinde kullanıma uygundur.
10 türü bulunan ve anavatanı Güney Afrika olan soğanlı bir bitkidir. Her yıl yaz aylarında mavi ve mor renklerin tonlarında beyazlaşan gösterişli çiçekler açar. Çiçeklerin uzunluğu 1 metreye kadar ulaşır. Yaprakları zambak yaprağına benzer. Soğuk iklimlerde soğanlar sonbaharda topraktan çıkarılmalıdır.
Anavatanı Japonya ve Doğu Asya’dır. Aucuba ismi Japonca “Aokiba” kelimesinden türetilmiştir. 1-3 m boy yapabilen, ılıman iklimleri seven, yaprak kenarları dişli bir bitkidir. Yeşil üzerine sarı alacalı iri yaprakları ve kırmızı meyveleri ile gösterişli bir hal alırlar. Kirli havaya dayanıklıdır. Fazla bakım istemez. Gölge ve yarı gölge yerleri severler. Çelikle üretilirler.
Herdem yeşil olan ve genellikle 1,5 metreye kadar boylanabilen, bahara girerken beyaz, pembe, lila, mor çiçekler açmaya başlayan bitkilerdir. Yarı gölge ve gölge yerleri seven açelyalar, asitli topraklarda iyi gelişim gösterir.
Dünya genelinde ılıman ve yarı tropik bölgelerde yetişen, 1,5 metreye kadar boylanabilen, yaprak döken ve herdemyeşil yaklaşık 450 türü olan bir cins türüdür. Yapraklar tam, kenarları tırtıklı ve dikenli olanları vardır. Yapraklar varyetelerine göre sarı, yeşil, kırmızı-yeşil ve kırmızı renkte olabilirler. Genelde çalı yapısındakilerin gövdelerinde lentiseller ve dikenler vardır. Peyzajda dikenli yapısından dolayı çocuk oyun alanlarında kullanılması tavsiye edilmez. Yol kenarı çalışmalarında, park ve bahçelerde gruplar halinde ya da tek başına kullanılabilirler.
Genel olarak çalı, nadiren ağaççık formunda herdemyeşil bitkilerdir. Sürgünleri dört köşelidir. Yaprakları derimsi, tam kenarlı ve tüysüzdür. Gölgeye dayanıklı, yavaş büyüyen, nemli ve besin maddelerince zengin toprakları tercih eder. Çok nadir de olsa ağaç formunda olabilir ve kuşüzümüne benzer meyveler verir.
Çok yıllık otsu bitkilerdir. 0,5 m boy yapabilirler. Yaprakları normalde uzun ve düz, ama kıvrılmış olabilir. Gölgeli yerlerde bahçenin sorunsuz ve favori elemanlarından biri olarak yaşamını sürdürürler. Herdem yeşil bitkilerdir. Peyzajda gruplar halinde su kenarlarında kullanılabilirler.
Boyları 2 ila 20 metre arasında değişebilen, yaprak dökmeyen bir bitki türüdür. Almaşık dizilişli basit yaprakları 3-17 cm büyüklüğünde, testere dişli, kalın ve parlaktır. Çiçeklerin çapı 1-12 cm, taç yaprak sayısı ise 5-9 adet arasında değişir. Çiçek renkleri pembe, kırmızı, beyaz ve bazı türlerde sarı olabilir. Genelde asitli topraklara uyum sağlamıştır ve kireçli ya da kalsiyum bakımından zengin bölgelerde pek iyi yetişmez. Pek çok türü kuraklığa dayanamaz ve yüksek oranda yağış gereksinimi duyar. Gölge alanlarda yetişir.
Anavatanı Doğu Asya’dır (Çin ve Japonya). 1-3 m boylanabilen, yaprak döken, dikensi dallara sahip bir süs çalısıdır. Erken ilkbaharda, yapraklardan önce kırmızı, pembe, turuncu veya beyaz renkli çiçekler açar. Sonbaharda olgunlaşan küçük, sert ve mayhoş, ayvayı andıran meyveleri vardır. Güneşli ve yarı gölge alanları sever, her türlü toprakta yetişebilir. Soğuğa dayanıklıdır. Çit bitkisi olarak veya soliter kullanılabilir.
Kuzey yarımkürenin ılıman bölgelerinde yayılış gösterirler. Yapraklar basit, oval, 3-13 cm uzunluğundadır. Çiçekleri duman bulutlarını andırır. Çiçekler Haziran-Temmuz aylarında açar. Uzun süre budama ve bakım istemezler. Yavaş büyürler. Otopark, tampon bölge oluşturmada ve refüjlerde, soliter veya gruplar halinde kullanıma uygundur.
Yaprak döken ve herdemyeşil olan, yaklaşık 180 türü olan çalı ve ağaççıklardır. Yapraklar basit, oval, 2-15 cm büyüklüğünde, yeşil, sarı, alacalı, altuni, gümüşi renklerde olabilir. Genellikle yaprak kenarları dişlidir. Bazı türlerinde yaprak renkleri sonbahar renklenmesi gösterirler. Mayıs-Haziran aylarında çiçeklenirler. Çiçekleri göze çarpmayan küçük gruplar halinde sarı renklidir. Bol güneşli yerleri severler. Çit bitkisi olarak veya gruplar halinde kullanıma uygundur.
Özellikle Kuzey Amerika’da doğal yayılış gösterir. Soğuğa dayanıklı olan bu varyete yaygın kullanım alanına sahiptir ve toprak seçiciliği yoktur. Kısa ve ince, bulut mavisi renkteki yaprakları, yaz başında oluşan başaklarıyla hoş bir görüntü oluşturur. Gelişmesi yavaştır. Kuraklığa ve soğuğa karşı dayanıklıdır. Az bakım ister ve fakir topraklarda yetişebilir. Asitli topraklara dayanıklıdır. Minyon bitkilerdir.
Anavatanı Çin’dir. Boyu 5 metreye kadar ulaşan, kışın yaprağını döken çalı formundaki bitkilerdir. Bahar başlangıcında, yapraklar oluşmadan önce çiçeklenir. Yaprakları karşılıklı dizili, eliptik, sivri uçlu, parlak koyu yeşil renklidir; kenarları dişlidir. Çit bitkisi olarak veya tek başına kullanılabilir. Güneşli veya hafif gölge yerlerde yetişir. Türkiye’nin hemen her yerinde, karasal iklimde kışa dayanıklıdır.
Uzun ömürlü bir bitkidir. Boyu çeşidine göre 1,5 metreye kadar ulaşabilir. Kışın yapraklarını dökerler. Güneşi gördükçe canlanan pembe ve beyaz gösterişli çiçekleri olan bitkidir. Çiçekleri köklerinden çıkan, ince uzun çiçek sapları üzerinde seyrek olarak bulunur. Yaz boyunca çiçek açan bir bitkidir. Soğuk iklime dayanıklıdır.
Doğal yayılış alanı Çin ve Hindistan’dır. Kışın yaprağını döken, 2-3 m boyunda yuvarlak tepeli bitkilerdir. Kenarları kaba dişli, üç loplu yapraklar 5-10 cm boyundadır. Tomurcuk ve yapraklar sürgünlere çok sıralı sarmal olarak dizilmiştir. Haziran’dan Eylül ayına kadar pembe, beyaz, kırmızı, eflatun renkli açan çiçekleri vardır. Gösterişli çiçekleri ile göze çarpar. Güneşli ve yarı gölge yerleri sever. Peyzajda soliter olarak kullanılabilirler.
Anavatanı Çin ve Japonya’dır. Alttan dallanan, çok dala sahip olan ve yaprağını döken bir çalıdır. Kalın karşılıklı duran yaprakları oval-eliptik, kenarları testere dişli ve tüysüzdür. Çiçek rengi kırmızı, beyaz, pembe veya mordur. Doğrudan güneş ışığı istemeyen bu bitki dolaylı ışıklardan yararlanır. Hava akımlardan kolayca etkilenir.
Herdemyeşil veya yazın yeşil olup sarılıcı ya da dik büyüyen türleri vardır. Dağınık ve seyrek bir habitüsa sahiptir. Yasemin sıcaklığa iyi dayanabilen bir bitkidir. Ancak 0°C’nin altındaki sıcaklıklara çok hassastır. Özellikle Şubat ayında hafif gece donları zararlı olmaktadır. Bu zarar, kış kesimi erken yapılmış ve bitki sürgün vermeye hazırlanıyorsa daha da yüksek olmaktadır. Kasımdan Mart ayına kadar sarı çiçek açar. Bu nedenle kış yasemini de denir.
Anavatanı Akdeniz havzası ve Türkiye’dir. 18 m’ye kadar boy yapan, sık dallı, herdemyeşil çalı ve ağaçlardır. Sarımsı küçük çiçekler oluşturur. Yaprakları kokuludur. Gövde kabuğu çatlamaz. Meyveleri kuşlar için besin kaynağıdır. Gölge bitkisidir. Son derece ağır bir dokusu ve yoğun bir görüntüsü vardır. İyi bir çit bitkisidir.
Anavatanı Batı Akdeniz’dir. 60 cm’ye kadar boylanan çok yıllık otsu bir bitkidir. Dört köşeli dallar üzerinde karşılıklı durumda bulunan yaprakları vardır. Haziran-Temmuz aylarında mavi, morumsu ya da kırmızı çiçek açarlar. Yüksek rakımlarda yetişir. Park ve bahçelerde güzel görünüşü ile vazgeçilmez türlerdendir.
Anavatanı Avrupa, Kuzey Afrika, Asya, Avustralya, Çin ve Japonya’dır. Yaprak döken veya herdemyeşil çalı ya da küçük ağaçlardır. Yapraklar karşılıklı, basit, kısa saplıdır; kenarları tamdır. Çiçekleri beyaz renktedir. Ağustos’tan Eylül ayına kadar çiçekli kalırlar. Meyveleri üzümsü meyve durumunda olup morumsu-siyah, yeşilimtırak veya beyaz renkli olabilir. Ilıman iklimleri sever. Güneş ve yarı gölge yerleri sever. Çit olarak kullanılır. Makasla şekil verilebilir.
Yapraklar karşılıklı, basit oval ve 1-10 cm uzunlukta çoğunlukla dökülen olmakla beraber sürekli olanlarda bulunur. Türlerin çoğu hoş kokulu, yenilebilen nektar üreten, çan şeklinde çiçeklere sahiptir. Meyvesi çok çekirdekli kırmızı, mavi ya da siyah çitlenbik şeklindedir, çoğu türde meyveleri hafif zehirli olmakla beraber bir kaçı yenilebilir meyvelere sahiptir.
Manolya’nın yaprak döken türüdür. 5-6 m boylanabilir. Pembe, fuşya, bordo ve beyaz çiçekli türleri bulunur. Erken ilkbaharda açan çiçekleri görsel açıdan oldukça etkileyicidir. Soliter olarak kullanılır.
6 m’ye kadar boylanan yaprak dökmeyen çalı veya ağaççıktır. Yaprakları derimsi, uzunca mızraksı ve sivri uçludur. Öz suyu zehirlidir. 2,5-5 cm büyüklüğünde kırmızı, beyaz ve pembe renkli çiçekleri vardır. Güneşli ortamları sever. Hızlı büyümesi, rüzgara, tuz serpintilerine ve hava kirliliğine dayanması sahil bölgelerinde ve kentlerde ona geniş bir kullanım alanı sağlar.
Yeni Zelanda’da doğal yayılış gösterirler. Uygun koşullarda 3 m’ye kadar boylanabilirler. Uçları sivri ve batıcı olan yapraklar, kök bölgesinden grup halinde çıkar. Çok yıllıktır. Hava kirliliğine ve tuzlu suya karşı dayanıklıdır.
Yaklaşık 60 türü bulunan çalı veya küçük ağaçlardır. Herdemyeşildir. Doğal yayılışı ılıman Asya ikliminin görüldüğü kesimlerdir. 15 m’ye kadar boylanabilirler. 1,5-5 cm uzunluğunda yaprakları vardır. Yeni sürgünler alev kırmızısı renktedir. Nisan-Mayıs aylarında açan çiçekler beyaz renkli, tek tek değil şemsiye tipi kümeler halindedir. Çiçekler hoş bir koku yayar. Budamaya dayanıklı olduğu için çit yapımında kullanılır.
Akçağaç olarak bilinen ve çoğu anavatanı Çin olan yaklaşık 200 türü olan çalı ve ağaç formunda bulunan bitki türüdür. Türkiye’de de birkaç akçaağaç türü ormanlık bölgelerde gruplar halinde kendiliğinden yetişmektedir. Bütün akçaağaçların tohumları ‘pervane’şeklinde her biri bir tohum içeren iki parçadan oluşur. Akçaağaçlar yılda bir kez yaprak dökerler. Kırmızı, yeşil ya da sarı renktedir. Küçük çiçekler açarlar. Bazı türleri gaza, toza ve rüzgara karşı dayanıklıdır.
Yaklaşık olarak 200 türü vardır. 3-4 m boy yapabilen, -10°C’ye kadar dayanan çalı ve ağaç formundadırlar. Herdemyeşil, küçük ve yuvarlak, grimsi-yeşil yaprakları vardır. Çiçekleri güzel kokulu olup beyaz renkte tek tek bulunurlar. Nemli iklimleri sever, rüzgardan çabuk etkilenir. Tam güneşli ortamda iyi gelişir. Kolay yetiştirilmesi ve özellikle denize olan dayanıklılığı sayesinde, Akdeniz’e kıyısı olan ülkelerde rahatça yetişen bitkilerdir.
Akdeniz ve Asya’ya özgü serin iklimli yerlerde iyi gelişim gösterir. 1-2 m boy yaparlar. Yapraklar karşılıklı dizilmiştir, 4-6 cm boyundadır. Koyu yeşil renkli yapraklar kalın ve serttir. Üst yüzeyi kaygan, alt yüzü tüylü ve grimsi renklidir. Güzel kokuludur. Mart ayından Mayıs ayına kadar açan lila-mor renkli çiçekleri vardır. Kuraklığa dayanıklıdır.
Anavatanı Anadolu ve Çin’dir. Kırmızı, pembe, sarı renkte büyük ve güzel kokulu çiçekler açar. Işıklı ve ılık yerleri sever. Park ve bahçelerin süslenmesinde kullanıldığı gibi odaları, balkon ve terasları da süsler. Kesme çiçekçilikte çok talep edilen bir çiçektir.
Yerden itibaren sık bir şekilde ince dallar halinde dallanan, kendi haline bırakıldığında 2 metreye kadar boy yapan bir süs çalısıdır. 60 kadar türü vardır. Salkım şeklinde çok küçük çiçekleri, yeşil ve pembemsi renkte küçük yaprakları vardır. İlkbaharın erken döneminde pembemsi kırmızı ve beyaz çiçek açar. Park ve bahçelerde çim sahalar üzerinde gruplar halinde, kaya bahçelerinde ve meyillerde tek veya grup olarak kullanılabilir. Çelikle üretilir.
Doğu Asya’dan Güneydoğu Avrupa’ya kadar yayılan, yaklaşık 30 türü olan çalı ve ağaç cinsinden bitkilerdir. 20-30 cm çapa, 2-10 m boya ulaşabilir. Çiçekleri 4 loplu olup pembe, bordo, beyaz ve leylak renklerindedir. Yarı gölge alanlarda iyi gelişir. Nisan’da açan çiçekleri hoş kokuludur.
Yaklaşık 175 türü olan, yaprak döken ve herdemyeşil türleri bulunan bir cinstir. Kuzey Amerika, Avrupa ve Güneydoğu Asya’nın tropikal dağlık bölgelerine kadar geniş bir coğrafyaya yayılmışlardır. Yaprakları basit olup tam kenarlı veya tırtıklı olabilir. Bazı türlerinin güçlü ve güzel kokulu çiçekleri vardır. Çiçekler pembe veya beyaz renkte olabilir. Meyveleri kırmızı, mor, mavi veya siyah, oval biçimli ve sert çekirdeklidir. Ilıman iklimleri sever. Güneşli ve yarı gölge alanlarda gelişir. Budamaya dayanıklıdır. Çit yapımı için iyi bir bitkidir.
Anavatanı Brezilya olan, Akdeniz bölgesinin vazgeçilmez süs bitkilerinden biri olan begonvil; mor, beyaz, pembe ve kırmızı renkte çiçekleri olan, tırmanıcı özellikte, ağaçsı bir bitkidir. Fazla sulanırsa çiçeklerini döker. Güneşi sever. Rüzgardan korunması gerekir. Sera ortamlarında iç mekanlarda da yetiştirilebilir.
Amerika ve Afrika’da doğal olarak yetişen, 10 m’ye kadar boy yapan sarılıcı türlerdir. Temmuz’dan Eylül’e kadar açan çiçekleri kurul halinde, dış yüzü turuncu, iç yüzü sarı renkte ve boru şeklindedir. Yazın düzenli olarak su ister. Güneşi sever. Çok kolay yetişir, fazla bakım istemez. Üretimi çelikle yapılır.
Çok yıllık bitkiler olan clematisler; bazen odunsu orman sarmaşığı, bazen otsu tırmanıcı, bazen de sarılma eğiliminde olmayan, dik büyüyen çalı görünümlü bir gelişim gösterir. Türüne göre orta veya hızlı büyüyerek 2 ila 6 metreye kadar ulaşabilir. Yaprak döken ve her daim yeşil kalan çeşitleri vardır. Gövdesi güneşi severken kök kısmı gölge ister. Kökleri, bodur bitkiler ya da mulçlama ile gölgede tutularak korunmalıdır.
Anavatanı Avrupa’dır. 15 m’ye kadar büyüyen, sarılıcı ya da sarkıcı formda bitkilerdir. Yaprakları yeşil, sarı veya gümüşi renklerde, 3-4 parçalıdır. Yaprak kenarları beyaz lekelidir; sonbaharda kırmızıya dönen türleri de vardır. Gölge veya yarı gölge yerleri sever. Çok uzun süre yaşayabilir. Çiçekleri küçük ve göze çarpmayan şekildedir. Meyveleri siyah renktedir ve zehirlidir. Duvar ve yapı önlerinin kapatılması için kullanılır.
Çalı ve sarmaşık grubundan yaklaşık 180 türü olan bitkilerdir. Bunun 100 kadarı Çin’dedir. Yaprakları karşılıklı, basit, oval ve 1-10 cm uzunluktadır. Renkleri koyu yeşildir ve kış başlangıcında bronzlaşır. Yenilebilir nektar üreten, güzel kokulu çiçekleriyle arıları çeker. Hızlı büyür. Tuza dayanıklıdır. Işık ve yarı gölge bitkisidir. Özellikle çit yapımında kullanılır. Makasla budanabilir.
Sarılıcı bir bitkidir. 12 tane türü vardır. 1 türü süs bitkisi yetiştiriciliğinde kullanılır. Uygun ortam oluştuğunda 30 m kadar uzayabilirler. Yaprakları 3 ya da 5 lopludur. Sonbaharda yapraklar kırmızı renge dönüştükten sonra dökülmeye başlar.
Anavatanı Hindistan, Çin, İran, Seylan ve Keşmir’dir. Çiçeklenme zamanı Haziran-Eylül arasıdır. Yıl boyunca aydınlık, havadar ve serin bir yer ister. Kışın ortam sıcaklığı 10 derecenin üzerine çıkmamalıdır. Yazın bol su ister; bu dönemde iki hafta arayla sulama suyuna besin karıştırılması iyi sonuç verir. Dikkat edilmesi gereken husus şudur: kışı fazla sıcak bir ortamda geçirirse yaprak bitlerine maruz kalabilir.
Amerika, Çin, Japonya ve Kore’de yayılış gösteren 10 türü bulunan sarılıcı yaprak döken bir cinstir. 20 m yükseğe ve 10 m yana doğru yayılabilirler. Yaprakları 9-15 cm uzunluğundadır. İlkbahardan yaza kadar açan çiçekler 10-80 cm uzunluğunda salkımlar şeklinde mor, menekşe, pembe ve beyaz renklidir. Çok hızlı büyürler. Güneşli ortamları severler. Çelik ve tohum ile üretilirler. Bahçe ve duvar önlerinin kapatılması için kullanılabilirler.
30 cm’ye kadar boylanabilen, duyarlı, çok yıllık sukulent (etli ve sulu) bir bitkidir. Aloe vera’nın (sabır) gövdesi ya yoktur ya da 10-30 cm arasındadır; alt yaprakları kesilirse zamanla gövde ortaya çıkar. Kılıç biçiminde, uca doğru incelip sivrileşen, kenarları küçük dikenlerle testere gibi olan, soluk yeşil renkli ve üzerinde daha açık renkte lekeler bulunan etli yaprakları, toprak üzerinde rozetler oluşturarak yükselir.
Anavatanı Güney Amerika, Norfolk adaları, Yeni Zelanda, Avustralya’dır. Evlerde iç mekan süs bitkisi olarak yetiştirilir. Gövdesi düz olarak dikine büyüyen; dalları yelpaze şeklinde kat kat dizilişlidir. Yaprakları herdemyeşil ve iğne yapraklı olup, dallar üzerinde fırça gibi sıralanmış, çok gösterişli bitkilerdir.
Anavatanı güneydoğu Asya’dır. 30-50 cm kadar uzayabilen begonya bitkisi, çevresine 90 cm kadar yayılabilir. Kalp biçimli gösterişli yaprakları 30 cm kadar uzayabilir. Yapraklarında göz alıcı biçimlerde lekeler taşıyan, bu yapraklarda kırmızı, pembe, krem, gri, gümüş, mor ve kestane ile siyah renklerin çeşitli tonları görülür.
Güney Afrika Bölgesine özgü bir bitkidir. Bahçe düzenlemelerinde kullanıldığı gibi, kapalı ortamlarda da yetişir. Kurdele çiçeğinin bakımı için pek fazla zaman harcamanıza gerek yoktur. Kuraklığa alışıktır. Çok fazla güneş ışığına ihtiyaç duymaz. Aksine yarı gölge ortamlarda alacağı kısmi güneş yeterli olacaktır. Doğrudan güneş alan mekanlara yerleştirmek yapraklarında kurumaya sebep olacaktır.
Anayurdu Kanarya Adaları olan, duyarlı, bir yıllık otsu bir bitkidir. Evlerde 30 cm kadar boylanabilirken, bahçelerde uygun koşullarda özenle bakıldığında 40 cm’ye kadar yükselebilir. Derin girintili çıkıntılı, parlak yeşil yapraklarının üzerine kadar yükselen sapların ucunda, yaz mevsiminde salkımlar halinde açan, papatyaya benzeyen çok renkli ve gösterişli çiçekleri vardır.
Dracaena ailesi, Afrika ve Asya’da bulunan, yaprak dökmeyen yaklaşık 40 türü kapsayan bir çalı ve ağaç grubudur. Bu ailenin en bilinenlerinden olan Ejder Ağacı (Dracaena draco), bir defa görülünce unutulmayacak ağaçlar arasındadır. Vatanı Kuzey Atlantik Adaları, Madeira Adası ve Cape Verde Adası’dır. Çok uzun yaşar; boyu 10 m’yi, gövde çapı ise 1 m’yi bulabilir.
Anavatanı Tropikal Asya’dır. 500 civarında türü bulunmaktadır. Hep yeşil olarak kalan benjaminin oval biçimli, ucu sivri, parlak yeşil veya alacalı, çok canlı görünüşlü yaprakları vardır. Dalları ince olduğundan aşağıya doğru sarkık dururlar. 1,5 metreye kadar uzayabilirler ve yeterince yer sağlanırsa çevresine 1,2 m kadar yayılabilir.
Yucca’nın yaprakları çok kalın ve serttir. Pek parlak değildir; rengi genelde mavimsi yeşildir. Yaprak uçları çok sağlam ve sivridir; bu haliyle diken gibi durur. Güneş ışığı alan bölgedeki yapraklar güneşe doğru bir eğilim gösterir. Görünüşü çok güzel, yaprakları muhteşem olan bu bitki çoğu ortama uygundur.
Sepetiniz şu anda boş.
Projeniz için ücretsiz keşif veya danışmanlık talep etmek istiyorsanız formu doldurabilir ya da doğrudan bizimle iletişim kanallarımızdan irtibata geçebilirsiniz.
Akçaburgaz Mahallesi 3029 Sokak No: 18
Esenyurt/İstanbul
+90 (507) 638 69 91
info@teberparkpeyzaj.com
